Madhavikutty

Ya Mohammed, May the lord shower His grace upon him! You are the golden dawn That illuminates the dark Arabian nights. The last prophet Who fight for fidelity and truth. We hear about the luminosity of that face Even after the long fourteen centuries. We are unfortunate Who came late, We blame our fate. Oh, the master Esteemed by more than Forty generations We prepare for you, The banquets of love. You came like the raindrops, On the desert, unexpectedly; The rain has long gone, Yet, as a golden memory, it remains, In each tiny speck of sand.

Love-lorn, It is only Wise at times, to let sleep Make holes in memory, even If it Be the cold and Luminous sleep banked in The heart of pills, for he shall not Enter, You ruthless one, Being human, clumsy With noise and movement, the soul’s mute Arena, That silent sleep inside your sleep.

Photo by  Cassi Josh  on  Unsplash When we were children My brother and I And always playing on the sands Drawing birds and animals Our great-grandmother said one day, You see this house of ours Now three hundred years old, It’s falling to little bits Before our very eyes The walls are cracked and torn And moistened by the rains, The tiles have fallen here and there The windows whine and groan And every night The rats come out of the holes And scamper past our doors. The snake-shrine is dark with weeds And all the snake-gods in the shrine Have lichen on their hoods. O it hurts me she cried, Wiping a reddened eye For I love this house, it hurts me much To watch it die. When I grow old, I said, And very very rich I shall rebuild the fallen walls And make new this ancient house. My great-grandmother Touched my cheeks and smiled. She was really simple. Fed on God for years All her feasts were monotonous For the only dish was always God And the rest mere condiments. She...

ഒരു അപരാഹ്നക്കിനാവിന്റെ ചവിട്ടുപടികളില്‍ നിശ്ശബ്ദരായി അമ്പലപ്രാവുകള്‍ ഇരിക്കുന്നു. ഉച്ചവെയിലില്‍ കരിഞ്ഞ കൊക്കുകളില്‍ പൊടിവന്നു വീഴുന്നു. ജ്വരബാധിതമായ നിരത്തുകളില്‍ പൊടി വന്നു വീഴുന്നു. സൂര്യന്‍ വീര്‍ത്തു വലുതാകുന്നു. പഴുപ്പെത്തിയ ഒരു മധുരക്കനിപോലെ എന്റെ സായാഹ്നസ്വപ്‌നത്തില്‍ നെടുങ്ങനെ വെള്ളിരേഖകള്‍ പായിക്കുന്നു

Photo by  Kerensa Pickett  on  Unsplash പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ വേളയിലും  എന്റെ കണ്‍കോണില്‍  അവന്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, മനുഷ്യന്‍ ദൈവം വിധിച്ച ഭാര്യയാണെങ്കിലും എന്നെ കല്ലെറിഞ്ഞ് കൊല്ലുവാന്‍ അജ്ഞരായ ജനം ആക്രോശിക്കുന്നു എന്നിട്ടും അവനു മൗനം മാത്രം പ്രേമം ഇത്ര നിസ്സാരമോ?  അര്‍ദ്ധരാത്രിയില്‍ എങ്ങോ കടലില്‍ നങ്കൂരമിട്ട കപ്പലുകള്‍ ശബ്ദിക്കുന്നു. നിരാശയുടെ ഊത്തുകള്‍ നിങ്ങളും വഞ്ചിതരോ മഹാ നൗകകളെ? കടലില്‍ നിന്ന് കടലിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന സഞ്ചാരികളേ നിങ്ങളുടെ ദു:ഖം എനിക്ക് അജ്ഞാതം എന്റെ ദു:ഖം നിങ്ങള്‍ക്കും കിനാക്കളില്‍ അവന്‍ മാത്രം നിറയുന്നൂ, ഹര്‍ഷോന്മാദമായ്, വേദനയായ്  കണ്ണീരായ്...   ('കേരള ശബ്ദം' വാരികയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് 08/ 07/2010)

Photo by  Srimathi Jayaprakash  on  Unsplash വീട്ടില്‍ ആകെക്കൂടിയുള്ള ഒരേ ഒരു സ്ത്രീക്ക് അസുഖം വന്നു. അവള്‍ ജോലികളുടെ തിരക്കില്‍ ഉന്മത്തനായ വെളിച്ചപ്പാടിനെപ്പോലെ വീടു മുഴുവന്‍ ഓടിനടന്നവളായിരുന്നു. അവളുടെ ഒട്ടിയ കവിളുകളും മെലിഞ്ഞ കാലുകളും നോക്കി മക്കള്‍ പറയുമായിരുന്നു 'അമ്മേ, അമ്മ ഒരു കോലാടുതന്നെ' അവര്‍ അവളെ ഒരു വീല്‍ചെയറിലിരുത്തി ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയപ്പോള്‍ അടഞ്ഞുപോയ കണ്ണുകള്‍ തുറന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞു 'വിടൂ, എന്നെ വിടൂ അതാ പരിപ്പു കരിഞ്ഞ മണം വരുന്നു'

ഉന്മാദം ഒരു രാജ്യമാണ് കോണുകളുടെ ചുറ്റുവട്ടങ്ങളില്‍ ഒരിക്കലും പ്രകാശപൂര്‍ണ്ണമാവാത്ത തീരങ്ങള്‍. എന്നാല്‍, നിരാശതയില്‍ കടന്നുകടന്ന് നിങ്ങള്‍ അവിടെ ചെല്ലുകയാണെങ്കില്‍ കാവല്‍ക്കാര്‍ നിന്നോട് പറയും; ആദ്യം വസ്ത്രമുരിയാന്‍ പിന്നെ മാംസം അതിനുശേഷം തീര്‍ച്ചയായും നിങ്ങളുടെ അസ്ഥികളും. കാവല്‍ക്കാരുടെ ഏക നിയമം സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. എന്തിന്? വിശപ്പു പിടിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ ശകലങ്ങള്‍ തിന്നുകപോലും ചെയ്യും. എന്നാല്‍, നിങ്ങള്‍ അപ്രകാശിതമായ ആ തീരത്തു ചെന്നാല്‍ ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വരരുത്, ദയവായി, ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വരരുത്.

അവസാനം ഒരു കാലം വരും. അപ്പോള്‍ എല്ലാ മുഖങ്ങളും ഒരുപോലെയിരിക്കും എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളും സാദൃശ്യത്തോടെ മുഴങ്ങും മരങ്ങള്‍, തടാകങ്ങള്‍, കുന്നുകള്‍ എല്ലാം ഒരൊറ്റ കയ്യൊപ്പു വഹിക്കുന്നതായി തോന്നും. അപ്പോഴാണ് നീ അവരെ കടന്നുപോവുക തിരിച്ചറിയാതെ, അവരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കുന്നുവെന്നിരിക്കിലും വാക്കുകളില്‍നിന്ന് നീ അര്‍ത്ഥം പെറുക്കിയെടുക്കുന്നില്ല, അപ്പോള്‍ നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ നിലയ്ക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ നീ, സ്‌നേഹം തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത പ്രണയിനിയായ, സ്വന്തം വിധിയെക്കുറിച്ച് ബോധവതിയായ നിശ്ശബ്ദയായ ഒരു ദേവദാസിയെപ്പോലെ അമ്പലനടകളിലിരുന്നു. വയസ്സ് ഒരു രാത്രിയില്‍ ഞാനുണര്‍ന്നപ്പോള്‍ വയസ്സ് അതിന്റെ മൊരിപിടിച്ച വിരല്‍കൊണ്ട് എന്റെ കഴുത്തില്‍ കുത്തുന്നതു കാണാനിടയായി. തെരുവ് വിജനമായിരുന്നു. രാത്രി മരക്കൊമ്പില്‍ എല്ലായ്‌പ്പോഴും തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മൂപ്പെത്താത്ത പഴമായിരുന്നു. പ്രണയം യൗവ്വനകാലത്തിന്റെ ഇന്ദ്രജാലം. പ്രണയത്തിന്റെ മായാവിഭ്രമത്തിന് ഞാനിപ്പോഴും അര്‍ഹയാണോ? കണ്ണുകളിറുക്കിക്കൊണ്ട് എന്നെ വിളിക്കരുത്. ഇന്ന് വാക്കുകള...

Winter It smelt of new rains and of tender Shoots of plants- and its warmth was the warmth Of earth groping for roots… even my Soul, I thought, must send its roots somewhere And, I loved his body without shame, On winter evenings as cold winds Chuckled against the white window-panes. Krishna Your body is my prison, Krishna, I cannot see beyond it. Your darkness blinds me,Your love words shut out the wise world's din. [From Only The Soul Knows How To Sing]  Love Until I found you, I wrote verse, drew pictures, And, went out with friends For walks… Now that I love you, Curled like an old mongrel My life lies, content, In you…. [From Summer in Calcutta] 

All round me are words, and words and words, They grow on me like leaves, they never Seem to stop their slow growing From within... But I tell my self, words Are a nuisance, beware of them, they Can be so many things, a Chasm where running feet must pause, to Look, a sea with paralyzing waves, A blast of burning air or, A knife most willing to cut your best Friend's throat... Words are a nuisance, but. They grow on me like leaves ona tree, They never seem to stop their coming, From a silence, somewhere deep within... 

The night, dark-cloaked like a procuress, brought him to me, willing, light as a shadow, speaking words of love in some tender language I do not know ... With the crows came the morning, and my limbs warm of love, were once again so lonely... At my doorstep I saw a pock-marked face, a friendly smile and a rolleiflex. We will go for a drive, he said. Or go see the lakes. I have washed my face with soap and water, brushed my hair a dozen times, draped myself in six yards of printed voile. Ah... does it still show, my night of love? You look pale, he said. Not pale, not really pale. It's the lipstick's anemia. Out in the street, we heard The sirens go, and I paused in talk to weave their wail with the sound of his mirthless laughter. He said, they are testing the sirens today. I am happy. He really was lavish with words. I am happy, just being with you. But you . . . you love another, I know, he said, perhaps a handsome man, a young and handsome man. Not young, not handsome, I th...

He talks, turning a sun-stained Cheek to me, his mouth, a dark Cavern, where stalactites of Uneven teeth gleam, his right Hand on my knee, while our minds Are willed to race towards love; But, they only wander, tripping Idly over puddles of Desire. .... .Can this man with Nimble finger-tips unleash Nothing more alive than the Skin's lazy hungers? Who can Help us who have lived so long And have failed in love? The heart, An empty cistern, waiting Through long hours, fills itself With coiling snakes of silence. ..... I am a freak. It's only To save my face, I flaunt, at Times, a grand, flamboyant lust. 

What is this drink but The April sun, squeezed Like an orange in My glass? I sip the Fire, I drink and drink Again, I am drunk Yes, but on the gold of suns, What noble venom now flows through my veins and fills my mind with unhurried laughter? My worries doze. Wee bubblesring my glass, like a brides nervous smile, and meet my lips. Dear, forgive this moments lull in wanting you, the blur in memory. How brief the term of my devotion, how brief your reign when i with glass in hand, drink, drink, and drink again this Juice of April suns. 

This love older than I by myriad Saddened centuries was once a prayer In his bones that made them grow in years of Adolescence to this favored height; yes, It was my desire that made him male And beautiful, so that when at last we Met, to believe that once I knew not his Form, his quiet touch, or the blind kindness Of his lips was hard indeed. Betray me? Yes, he can, but never physically Only with words that curl their limbs at Touch of air and die with metallic sighs. Why care I for their quick sterile sting, while My body's wisdom tells and tells again That I shall find my rest, my sleep, my peace And even death nowhere else but here in My betrayer's arms... 

Today the world is a little more my own. No need to remember the pain A blue-frocked woman caused, throwing Words at me like pots and pans, to drain That honey-coloured day of peace. ‘Why don't you join the others, what A peculiar child you are! ' On the lawn, in clusters, sat my schoolmates sipping Sugarcane, they turned and laughed;  Children are funny things, they laugh In mirth at others' tears, I buried My face in the sun-warmed hedge And smelt the flowers and the pain. The words are muffled now, the laughing Faces only a blur. The years have Sped along, stopping briefly At beloved halts and moving Sadly on. My mind has found An adult peace. No need to remember That picnic day when I lay hidden By a hedge, watching the steel-white sun Standing lonely in the sky. 

O what does the burning mouth Of sun, burning in today's, Sky, remind me….oh, yes, his Mouth, and….his limbs like pale and Carnivorous plants reaching out for me, and the sad lie of my unending lust. Where is room, excuse or even Need for love, for, isn't each Embrace a complete thing a finished Jigsaw, when mouth on mouth, i lie, Ignoring my poor moody mind While pleasure, with deliberate gaeity Trumpets harshly into the silence of the room… At noon I watch the sleek crows flying Like poison on wings-and at Night, from behind the Burdwan Road, the corpse-bearers cry ‘Bol, Hari Bol' , a strange lacing For moonless nights, while I walk The verandah sleepless, a Million questions awake in Me, and all about him, and This skin-communicated Thing that I dare not yet in His presence call our love. [From Summer in Calcutta] 

Of late I have begun to feel a hunger To take in with greed, like a forest fire that Consumes and with each killing gains a wilder, Brighter charm, all that comes my way. Bald child in Open pram, you think I only look, and you Too, slim lovers behind the tree and you, old Man with paper in your hand and sunlight in Your hair... My eyes lick at you like flames, my nerves Consume ; and, when I finish with you, in the Pram, near the tree and, on the park bench, I spit Out small heaps of ash, nothing else. But in me The sights and smells and sounds shall thrive and go on And on and on. In me shall sleep the baby That sat in prams and sleep and wake and smile its Toothless smile. In me shall walk the lovers hand In hand and in me, where else, the old shall sit And feel the touch of sun. In me, the street-lamps Shall glimmer, the cabaret girls cavort, the Wedding drums resound, the eunuchs swirl coloured Skirts and sing sad songs of love, the wounded moan, And in me the dying mother with ho...